Зошто треба да ја слушаме „Четирите годишни времиња“ на Вивалди?

Лесна, светла и радосна, „Четирите годишни времиња“ на Антонио Вивалди е една од најпознатите композиции од раниот 18ти век, која е искористена во безброј филмови и телевизиски реклами. Но кое е нејзиното значење и зошто звучи така? Бетси Шварм ни го открива скриениот наратив на ова музичко ремекдело.

Кога биле објавени во 1725 во Амстердам „Четирите годишни времиња“ биле придружени со поеми, кои прикажувале точно кој аспект од тоа годишно време Вивалди сакал да го претстави музички. Ако ги читаме поемите додека ги слушаме композициите ќе забележиме дека тие се прилично добро синхронизирани.

Ваква експресивна инструментална програмска музика, како што била позната, станала популарна дури во раниот 19ти век. Овие дела ги изведувале поголеми и поразновидни ансамбли со дувачки и ударни инструменти, кои помагале во раскажувањето на приказната. На Вивалди тоа му успеало само со една виолина и жичени инструменти.

За разлика од Бах, Вивалди не бил заинтересиран за комплицирани фуги, туку преферирал на својата публика да и нуди лесно достапна забава. Со мелодии кои се појавуваат повторно во текот на делото за да не потсетат каде сме биле. Така концертот „Пролет“ почнува и завршува со истата тема, кај која има мали варијации.

Вивалди бил еден од најдобрите виолинисти на раниот 18ти век и знаел колку е важно да се привлече публика. Често бил главната ѕвезда на овие концерти, а на нив можеле да се слушнат и младите музичари од „Pietà“, венециско училиште за девојки, каде Вивалди бил музички управител.

Дури и во времето на Вивалди неговата музика била наменета за сите, а не само за богатите. 300 години подоцна тоа е се уште точно.

Извор: TedEd

 

Инспиративни цитати од ментори од фикцијата [инфографик]

Кој не посакал да го има Дамбалдор или Гандалф Сивиот за професор? Иако овие волшебници не ни се професори ние сепак можеме да се инспирираме од нивните мудри совети. Овој инфографик од Playground Equipment ќе ви ја даде потребната инспирација преку 30 инспиративни цитати од фиктивни професори и ментори:

1. Џон Китинг – „Друштвото на мртвите поети“

Без разлика на тоа што ќе ви кажат, зборовите и идеите можат да го сменат светот.

2. Ремус Лупин – „Хари Потер и Смртоносните Светии: 2 дел“

Квалитетот на нашите убедувања е она што го одредува успехот, не бројот на следбеници.

3. Албус Дамбалдор – „Хари Потер и Огнениот Пехар“

Разликите во нашите навики и нашите јазици не значат ништо ако нашите цели се исти и нашите срца се отворени.

4. Џорџ Фини – „Момчето го запознава светот“

Ако дозволиш начинот на кој другите те доживуваат да го одредува твоето однесување никогаш нема да пораснеш како личност.

5. Гандалф Сивиот – „Господарот на прстените“

Се што треба да одлучиме е што да правиме со времето кое ни е дадено.

6. Господин Мијаги – „Карате Кид“

Не е страшно да изгубиш од противникот. Страшно е да изгубиш од стравот.

7. Госпоѓица Валери Фризл – „Магичниот школски автобус“

Ризикувај, прави грешки, понекогаш извалкај се.

8. Јода – „Војна на ѕвездите“

Направи го или не го прави. Нема обид.

9. Квај-Гон Јин – „Војна на ѕвездите“

Секогаш има надеж мој пријателе иако често доаѓа во необични форми. Клучот е во тоа да знаеш како да ја видиш и да ја искористиш таа прилика.

10. Вил Шустер – „Гли“

Не се скршените соништа тие кои не уништуваат. Тоа се оние кои не се осмелуваме да ги отсонуваме.

11. Чарлс Ксавиер – „Икс Мен #2“

Најголемата моќ на земјата е величествената моќ која сите ја поседуваме… моќта на човечкиот мозок.

12. Мери Попинс – „Мери Попинс“

Во секоја работа која треба да се заврши има елемент на забава.

13. Ирох – „Аватар: Последниот господар на воздухот“

Важно е да се влече мудрост од различни места. Ако тоа го правиш само од едно место, станува ригидна и бајата.

14. Добрата самовила – „Пепелашка“

Дури и на чудата им е потребно време.

15. Учителот Сплинтер – „Нинџа желки“

Нема чудовиште поопасно од недостигот на сочувство.

16. Господарот на самураите – „Самурај Џек“

Ништо што е вредно да се поседува не се стекнува лесно. Понекогаш мора да се бориш за тоа што е твое и за она во кое веруваш.

17. Учителот Шифу – „Кунг Фу Панда“

Се е возможно ако имаш внатрешен мир.

18. Дјуи Фин – „Рок училиште“

Едно добро рок шоу може да го смени светот.

19. Фа Жоу – „Мулан“

Колку убави цветови имаме оваа година. Но види, овој уште не процветал. Но се обложувам дека кога ќе процвета ќе биде најубав од сите.

20. Императорот на Кина – „Мулан“

Цветот кој цвета во несреќни околности е најреткиот и најубавиот од сите.

21. Госпоѓица Хани – „Матилда“

Често размислувам за тоа, но… не можам да ги напуштам моите деца. И кога не би можела да предавам, би немала ништо.

22. Рафики – „Кралот Лав“

О да, минатото може да боли. Но можеш да бегаш од него или да учиш од него.

23. Муфаса – „Кралот Лав“

Храбар сум кога мора да бидам храбар. Да бидеш храбар не значи самиот да одиш и да бараш невољи.

24. Фред Роџерс – „Соседството на господин Роџерс“

Знаењето дека можеме да бидеме сакани баш такви какви што сме ни ја дава на сите најдобрата шанса да пораснеме во најздравите луѓе кои можеме да бидеме.

25. Госпоѓа Ратбурн – „Артур“

Кога ќе стекнеш добри работни навики ќе видиш дека си способен за многу повеќе од тоа што мислиш.

26. Бикот кој се смее – „Каубојот Бибоп“

Не се плаши од смртта. Смртта е секогаш на наша страна. Ако и покажеме дека се плашиме, скока кон нас побрзо од светлината, но ако не и покажеме страв, нежно не погледнува и потоа не води во бесконечноста.

27. Глен Холанд – „Опусот на господин Холанд“

Свирењето на музика треба да е забавно. Се работи за срце, се работи за чувства, за трогнување на луѓето и за нешто убаво, а не за нотите на страницата. Можам да ве научам за нотите на страницата, но не и за оние другите работи.

28. Бабата Врба – „Покахонтас“

Понекогаш правилниот пат не е најлесниот.

29. Госпоѓа Норбери – „Злобни девојки“

Знам дека имањето на момче изгледа како единственото важно нешто во моментов, но не треба да се „оглупавуваш“ за да му се допаднеш на некој дечко.

30. Татсуо Кусакабе – „Мојот сосед Тоторо“

Сите обидете се да се смеете. Тогаш што и да ве плаши ќе исчезне!

0-F2AzARVtBMhr0B1T.jpg

Извор: ElectricLit

30 филмови кои ќе ви го подобрат расположението

На сите ни се случува да имаме лоши денови. Денови кога ништо не ни од рака – автобусот ни бега пред нос, кафето кое само што сме го купиле ни паѓа од рака, се сопнуваме и на најмалата препрека на патот. За мене најдобриот начин да го подобрам денот е да се изгубам во добра музика (ако сум во движење) и добра книга или добра филм ако сум дома.

Корисничката на една од најпопуларните страни за филмови LetterboxdSin Popena, има напревено една одлична листа на филмови, кои можат да ви го свртат денот на подобро:

1. The Perks of Being a Wallflower (2012)

2. Hunt for the Wilderpeople (2016)

3. Juno (2007)

4. The Breakfast Club (1985)

5. Bridget Jones’s Diary (2001)

6. Amélie (2001)

7. Pride and Prejudice (2005)

8. It’s Kind of a Funny Story (2010)

9. Whip It (2009)

10. The Secret Life of Walter Mitty (2013)

11. Scott Pilgrim vs the World (2010)

12. The Holiday (2006)

13. Forrest Gump (1994)

14. Roman Holiday (1953)

15. Big Fish (2003)

16. When Harry Met Sally (1989)

17. Harold and Maude (1971)

18. Safety not Guaranteed (2012)

19. Submarine (2011)

20. The Philadelphia Story (1940)

21. Life of Brian (1979)

22. The Big Lebowski (1998)

23. Intouchables (2011)

24. Guardians of the Galaxy (2014)

25. Grey Gardens (1975)

26. About Time (2013)

27. The King’s Speech (2010)

28. Inside Out (2015)

29. A Hard Day’s Night (1964)

30. Wall-E (2008)

Петочна поезија: „Мојот народ“ – Марко Томаш

Марко Томаш е роден во Љубљана 1978 година. Основно училиште посетувал во Мостар и Кљајичево а гимназија завршил во Сомбор. Тој е еден од основачите и уредниците на Kолапс. Новинарски текстови има објавувано во БХ Дани, Глас Истре и Ферал трибјун. Новинар е во zurnal.info. Објавувал поезија и проза на босанско-херцеговски, хрватски и српски. Песните му се преведени на италијански, полски, германски и англиски јазик. Живеел и работел во Сараево, Загреб и Сплит. Моментално живее и работи во Мостар.

17191982_10155057804744919_7197586106154270534_o

Мојот народ

Мојот народ е растурен по градови.
Моите луѓе се будат во Сајгон и Манагва.
Пијат во загрепските кафеани и на сплитските ѕитчиња.
Одлепуваат со спид во сараевските ноќи.
Возат деца во школо по виенските улици.
Халуцинираат под берлинското небо.
Брзаат на работа во Париз.
Свират бенџо во единбуршките пабови.
Вежбаат јога во Сомбор.
Мочаат во белградските ходници.
Се сакаат на Босфор.
Кажуваат мрсни вицеви по мостарските дворови.
Мијат садови во копенхашките ресторани.
Бараат сончево место во Осло.
Бездомни сирачиња, Дикенсови момчиња и девојчиња.
Мои луѓе, велам.

Песна од збирката „Избрани песни
Избрал и приредил: Флавио Ригонат.

Превод од босански: Калина Буневска Исаковска.
Едиција Морфеј, книга 21
Издавач: Блесок

Извор: Поетско читање на Марко Томаш и Бојан Марјановиќ

Зошто читателите се уште преферираат печатени книги? [инфографик]

Иако Киндл се појави на пазарот пред 7 години, печатените книги се уште владеат со книжевниот пазар и растот на продажбата на е-книгите драматично забави во последната година ипол. Зошто читателите не ги напуштија печатените книги за подостапните и поефтините е-книги, како што тоа го направија музичките фанови со музиката во мп3 формат? Веб страната FatBrain во 2014 направи анекта да види зошто читателите се уште преферираат печатени книги. Погледнете ги резултатите:

0-BhFN9etMF9CXJKz0.png

Извор: ElectricLit 

ПичПрич vol.2

Годинава по втор пат во Кино Фросина во МКЦ во 21:00 ќе се одржи „ПичПрич“, гала вечер на раскажување женски приказни. Тој е дел од настаните по повод Интернационалниот ден на жената, 8ми март и е најава за „Прво па женско“, фестивал за феминистичка култура и акција, кој е поддржан од Европската Унија, а ќе се одржи од 18ти до 21ви мај.

Годинешната тема е „Љубовници“, а своите приказни на оваа тема ќе ги раскажат: Беса Арифи, универзитетска професорка и колумнистка, Светлана Камџијаш, професорка по философија и авторка, Биљана Гинова, феминистка и активистка за човекови права, Илинка Митрева, професорка по француска книжевност и поранешна министерка за надворешни работи, писателот Петар Андоновски и Катерина Коцевска, актерка и авторка.

Модераторки на настанот се Ана Василева и Румена Бужаровска. Влезот на настанот е слободен, а по настанот ќе следи забава во фоајето со Ненад Тонкин, феминистка и профилирана Тиииитовка.

„ПичПрич“ се реализира целосно на волонтерска основа од страна на креативниот тим и учесничките.

Минатогодишната тема беше „Првиот пат кога…“, а приказните кои беа раскажани погледнете ги во следното видео:

Извор: ПичПрич / Радио МОФ

Петочна поезија: „Ајде“ – Игор Исаковски

Ајде
(не би требало да е тешко)

ајде пак да се гледаме како првиот пат
ослободени од замисли а полни страсни желби
ајде, љубов, како што се сретнуваме со мислите
и пак и пак сфаќаме дека истото го кажуваме

ајде да ги арчиме сите денови и ноќи
со уживање да ги цицаме до срж и крв
и жедта да ја гаснеме со оган, со безброј
жарчиња, со здивови длабоки како ветер

ајде да запалиме уште еден оган
во кој само ние ќе се пеплосаме и од кој
во искри одново ќе се родиме.
не би требало да е тешко.

ајде да пловиме низ деновите
кога песните ни се измолкнуваат
од под прстите – како да се брзи ѕвезди –
а ние да им се смееме: и на песните
и на прстите и на ѕвездите.

ајде да пловиме како облаци
наполнети суштина и сознание:
имаме само сегашност и во неа себеси.
надвор од тоа, минатото и иднината
не демнат како крволочни очи.

ајде да се бакнеме додека се смееме:
да ги измешаме здивовите како чудесна
смеса од која заедно се градиме, како
куќа вон сите светови. таа што ќе не прибере.
таа во која единствено може да не собере.

(не би требало да е тешко.)

Петочна поезија: „Што можат да ти направат?“ – Ернст Јандл

Што можат да ти направат?

Што можат да ти направат?
Можат да ти го откорнат јазикот.
Посебен говорник никогаш не си бил.
Можат да ти ги ископаат очите.
Зарем не си се нагледал досега?
Можат да те лишат од машкоста.
Како маж не вредеше многу.
Можат ноктите да ти ги извадат.
И онака не треба да го чачкаш носот.
Можат нозете да ти ги отсечат.
Во твои години човек веќе не излегува.
Можат да те мачат до лудило.
За луд одамна те сметаат.

Интервју со Калина Малеска: „Отсекогаш сум имала потреба за демистифицирање на се“

Калина Малеска е македонска писателка, преведувачка, книжевна теоретичарка и професорка. Има издадено две збирки раскази: „Недоразбирања“ и „Именување на инсектот“, два романи: „Бруно и боите“ иПризраци со срмени нишки“, како и драмата „Случка меѓу настани“. Има напишано повеќе книжевни есеи кои се објавени во повеќе македонски и меѓународни списанија. Се занимава и со преведувачка дејност, а некои од делата што ги превела се: „Она што беше небо“ на Владо Малески, „Тристрам Шенди“ на Лоренс Стерн, „Сестрите Макиока“ на Џуничиро Танизаки итн.

Повод за ова интервју е нејзината последна збирка на раскази, „Мојот непријател Итар Пејо“, која во печат излезе кон средината на декември, а беше промовирана вчера во клубот ГЕМ во Скопје. Промотори на книгата беа Оливера Ќорвезироска и Зоран Анчевски. Со Калина поразговаравме за мотивите зад збирката, обединувачкиот принцип зад расказите и важноста на хуморот, како и за новиот феномен на Фејсбук литература и состојбата на преведувачката сцена во Македонија.

3Н: Како настана збирката раскази „Мојот непријател Итар Пејо“?

Калина: Па, настана со секојдневно соочување со разни проблеми на приватен план или, многу почесто, на општествено-политички план. Многу е тешко човек да не се чувствува изнервирано, исфрустрирано, очајно, беспомошно, кога секојдневно се среќава, особено во Македонија, со некои апсурдни ситуации, за кои има решение, но или се нема волја или се нема капацитет да се примени тоа решение. Тој очај и гнев и таа лутина се обидувам да ги канализирам низ пишување раскази. Инаку, расказите што се во збирката се пишувани во последните 3-4 години и кога имаше доволно раскази, од кои што сметав дека можам да направам еден избор, тогаш решив да ги објавам како збирка.

3Н: Што стои зад насловниот расказ? Можеби некоја потреба да се демистифицираат приказните за Итар Пејо?

Калина: Сигурно. Отсекогаш сум имала потреба за демистифицирање на се, така што пред отприлика една година кога во еден контекст прочитав петнаесеттина приказни за Итар Пејо сосема природно ми дојде да го прикажам овој лик од еден сосема поинаков аспект, односно да го демистифицирам. Имено, кога сме ги читале расказите за Итар Пејо, барем јас така го доживував тоа кога бев во основно училиште, цело време се провлекуваше една слика за Итар Пејо, според која Итар Пејо е еден итар, снаодлив човек од народот кој секогаш успеава да се извлече од се со својата итрина т.е. да се извлече од разни ситуации и проблеми. Кога го читам сега, многу години подоцна, гледам дека веќе не би го опишала со тие зборови Итар Пејо. Сега го доживеав како лик кој секогаш се обидува да ги исмее своите соселани, да ги надмудри, па дури и некогаш да ги доведе до живото-загрозувачка ситуација и тоа само затоа што во некои случаи не ги послушале неговите совети, го налутиле со нешто или едноставно некогаш направиле нешто што тој сметал дека е глупаво. Тој со тоа ги исмева и станува еден јунак од фолклорот. Поради тоа почувствував потреба да воведам и еден друг лик кој ќе биде негов антипод и ќе биде за преведност и чесност, па на тој начин да се сврти перспективата од друг агол.

Сметам дека е многу важно и да си го знаеме нашето културно наследство. Преку овој расказ [„Мојот непријател Итар Пејо“] се обидувам и тоа да го промовирам. Но познавањето не значи дека секогаш треба да го пофалиме или славиме, туку може да има и поинакви начини на надоврзување – пародија, иронија, гледање од друг аспект. Може да има различни начини за воспоставување врска со нашето културно наследство и тоа е многу важно бидејќи со тоа ќе научиме многу за нас како култура или народ – какви сме, дали сме се измениле и дали нашиот менталитет се изменил во последните децени или векови.

15232198_10211378996335260_3356395480474254557_n

Фото: Мартина Јанеска

3Н: Интересно е и тоа немање на идентитет на нараторот. Баш тој фолклорен глас.

Калина: Да, затоа што веројатно постоеле и такви луѓе, но не доаѓале до израз и затоа беше таа идеја за да нема идентитет и име. Мислам дека таквите луѓе секогаш биле потивки и историјата едноставно ги премолчувала, затоа што не доаѓале до израз.

3Н: Постои ли некоја обединувачка тема или некој принцип зад расказите? Бидејќи навидум кога ги читам сите се со многу различни тематики. 

Калина: Постои, да. Точно е дека сите имаат различни тематики, но се провлекува еден лајтмотив. Прво, во секој расказ, помалку или повеќе, или во речиси секој расказ, има ликови кои имаат итарпејовски особини. Такви ликови живеат и денес, а не само во минатото. Има ликови кои со насилство и со наметнување на своите ставови, кои ги маскираат како итрина, снаодливост или фраеризам, успеваат некако да се наметнат во околината. Но тука се затоа и оние другите ликови кои им се спортивставуваат. Најчесто во расказите тие неуспешно им се спротивставуваат, но барем има некој да им се спротивстави макар на крајот не успеале ништо да издејствуваат.

Уште една заедничка карактеристика што се провелекува низ сите раскази е мојот обид за преиспитување на некои вредности, кои што сметам дека навистина има потреба да се преиспитаат. Дел од нив се некои традиционални вредности кои веќе подолго време опстојуваат, како оние во „Мојот непријател Итар Пејо“ или пак во расказот „Господарот на маалото“, каде што ликот на Мицек промовира некои вредности кои во нашата средина опстојуваат барем пет-шест децении, па и подолго. Во други случаи, се обидувам да се спротивставам или да преиспитам и некои ново-наметнати вредности, на пример во расказот „Како да се напише комедија“, драмата „Метаморфоза по свој избор“ или во расказот „Преобразбата на Етја Шарената“. Има некои вредности кои што мислам дека се етаблираа во последните две децении и за кои што сметам дека постои насушна потреба да се преиспитаат. Тоа се оние лајтмотиви кои се провлекуваат низ сите раскази.

16776226_10154309789618161_929250078_o

Од промоцијата на „Мојот непријател Итар Пејо“ (ГЕМ клуб, 13.02.2017)

3Н: Колку е важен контекстот за една приказна?

Калина: Контекстот е важен. Но мислам дека едно добро напишана приказна треба да може да функционира и без да е познат контекстот, односно дури и кога читателите не би знаеле на кои работи од реалноста реферира, односно упатува расказот. Доколку се знае контекстот, што ја мотивирало ситуацијата во приказната или на што се однесува од реалноста, тоа сигурно ќе го збогати толкувањето, но мислам дека ако не може да се разбере расказот без да се знаат тие надворешни факти, тогаш тоа не би бил толку добро напишан расказ. Секој расказ треба да си функционира и без тие контексти.

3Н: Важно ли е да можеме да се смееме на самите себе и на дургите околу нас? Нормално тоа да не биде некое навредливо исмевање.

Калина: Па може и да биде, бидејќи е многу тешко хуморот да не биде навредлив за никого; веројатно секогаш е навредлив за некого, затоа што поентата на хуморот е да се исмее нечија особина  или некоја бесмислненост од реалноста, така што веројатно е невозможно да се очекува да не биде навредлив за никого. Но и тоа е во ред.

Многу е важно да може да се насмееме на себе, да има една самокритика и самоиронија. Затоа што немањето на самокритика значи немање свесност за тоа како гледаат на нас другите луѓе и колку некои работи кои ги правиме може да изгледаат смешно или  дури и банално во некои случаи. Секогаш треба да се погледнеме низ очите на другите и можеби тогаш ќе откриеме нешто повеќе за себе. Затоа е многу важно да се насмееме на себе и на другите. Суштината на хуморот не е само да не насмее, туку и да поттикне на размислување.

1928930_10154145320772323_4311450757504429276_n

Фото: Лилика Стрезоска

3Н: Што мислите за новиот феномен на Фејсбук литература?

Калина: Немам ништо против. Мене ми е многу интересен. Јас на Фејсбук читам што се пишува, особено во однос на песни и кратки раскази, оние пократки форми кои што се пишуваат на Фејсбук. Некои сметам дека се одлични, некои не ми се допаѓаат. Тоа што се на Фејсбук значи дека не се поминати низ некоја рецензија – дали од издавачка куќа, од лектор или од рецензент – но тоа не значи автоматски дека е нешто лошо. Но, затоа е многу различен квалитетот – од многу добро до многу лошо. Чисто како феномен е интересен и е убаво што може слободно да се пишува, дури и без да се издаде книга.

3Н: Да, но постои и еден пораст на, да речеме, неквалитетни и клише автори.

Калина: Не сум читала се. Има имиња на автори коишто многу луѓе ги спомнуваат, но ако не сум Фејсбук-пријател со нив, сум ги пропуштила. Кажувам чисто од она што сум го гледала јас и не можам да дадам некоја општа претстава, бидејќи многу од тие луѓе кои пишуваат на Фејсбук воопшто не сум ги читала, значи немам многу искуство на оваа тема.

3Н: Кое е вашето мислење за преведувачката сцена во Македонија?

Калина: И тоа е многу многу е неблагодарно вака да се каже, ако не се истражува. Јас имам некоја генерална слика бидејќи следам книжевни дела. Проблемот е што најчесто англиските книжевни дела, за коишто би можела да го проценам преведот, јас ги читам во оригинал. Главно читам преводи на германски, француски итн. дела – јазици кои не ги знам – и тука не можам да судам за преводот. Оние дела кои ги гледам паралено и во оригинал и во превод се релативно малку на број за да можам да коментирам. Од она што сум видела, можам да кажам дека има и одлични преводи, има и преводи кои не се добри. Но пак ќе речам дека е неблагодарно да се даде генерална слика, бидејќи ниту процентуално имам претстава колку се добри, а колку лоши, ниту пак сум ги анализирала внимателно, значи имам само некое субјективно гледиште за преводите. Ако некој параграф ми звучи чудно се навраќам на оригиналот на англиски, и тогаш гледам дали станува збор за некое интересно креативно решение, па затоа така звучи, или пак е лошо разбрано. Општо земено, од тоа што го гледам, има навистина различен квалитет на преводи.

Насловна фотографија: Лилика Стрезоска

Петочна поезија: „Сина птица“ – Чарлс Буковски

Сина птица

има една сина птица во моето срце која
сака да излезе
но јас сум премногу опасен за неа,
и’ велам, остани внатре, не сакам
никој да те види

има една сина птица во моето срце која
сака да излезе
но јас ја наливам со виски и вдишувам
чад од цигари
така што курвите и бармените
и продавачите
никогаш не дознаваат
дека е
внатре

има една сина птица во моето срце која
сака да излезе
но јас сум премногу опасен за неа,
и’ велам,
мирувај, сакаш ли да зафркнеш
нешто?
сакаш да ја заебеш
работата?
сакаш ли да ми ја упропастиш продажбата на книги
во Европа?

има една сина птица во мето срце која
сака да излезе
но јас сум паметен човек, ја пуштам надвор
само понекогаш навечер
кога сите живи спијат.
и’ велам, знам дека си овде,
и затоа немој да бидеш
тажна.
потоа ја враќам назад,
но таа потпевнува по малку
внатре, не ја пуштив за да
умре
и потоа така спиеме
заедно
со нашиот
таен пакт
и сето тоа е доволно убаво
што човек би можел
да заплаче, но јас не
плачам, а
вие?